Op pad met een bamboestok

In het restaurantje in Ta Van , de plek waar de jeep ons naartoe heeft gebracht, drinken we wat en dan gaan we op pad!

Iedereen krijgt een bamboestok van de gids. Die moet steun bieden, om val- en glijpartijen tijdens de tocht zoveel mogelijk te voorkomen. Aanvankelijk lijkt het ons een toeristisch geintje, lopen met een bamboestok. Vooruit dan maar. Al snel zou blijken dat de stok echter hard nodig was.

Bij het restaurant was een een winkeltje. Allerlei karamelsnoepjes en koekjes werden er verkocht. De gids legt ons uit dat we hier wat snoep kunnen kopen, om tijdens het bezoek aan de dorpen aan de kinderen uit te delen. Als dank voor het bezoek aan hun woning. Eigenlijk niet zo slim vonden wij, gezien de gevolgen voor de tanden, zeker wanneer ze niet iedere dag de tanden poetsen met de middelen die wij gewend zijn. Maar goed, we doen braaf mee en kopen koekjes, minder rampzalig.

"You buy for me"

Het toerisme heeft hier overduidelijk zijn invloed op de bestaansmogelijkheden van velen. Tijdens het eerste deel van onze tocht, worden we  regelmatig en langdurig gevolgd door verkopende Black H'mong kinderen en soms wat oudere 

Black H'mong vrouwen. Bij iedere rustplaats worden we vervolgens zo mogelijk nog nadrukkelijker ‘overvallen’ door de 

verkoopsters. Op deze eerste dag voortdurend.  Sieraden, kleding en kleden. Het is wel duidelijk dat, als ze in 1 week 2 of  3 dingen verkopen, dat al meer opgeleverd dan een hele dag op het rijstveld werken. Dat wordt ook bevestigd door de gids. 

De kinderen van de Black H'mong  weten van geen ophouden. Vijf, zes verkoopstertjes om je heen, het is het gewone en steeds terugkerende beeld. Constant dezelfde zinnen worden je toegespeeld en dat gedurende de tijd dat we even rusten om vervolgens weer met voldoende energie de trekking te vervolgen. Bij woningen, waar we naar binnen mochten, vonden we af en toe een welkome 'vluchtplaats'.